دل غريب من از گردش زمانه گرفت

به ياد غربت زهرا شبي بهانه گرفت

ز پشت پنجره ها ديدگان پر اشکم

سراغ مدفن پنهان و بي نشانه گرفت

نشان شعله و دود و نواي زهرا را

توان هنوز زديوار و بام خانه گرفت

 چه گفت فاطمه را بوتراب باور کرد

شبي که چوبه تابوت را به شانه گرفت